تکنیک‌های اساسی جودو

12 ویدیو

مدت دوره: 0 ساعت و 58 دقیقه

تکنیکهای اساسی جودو 1

00:05:12

رایگان

مهم‌ترین مهارت‌‌ها در ورزش جودو عبارتند از چابکی، تعادل و هماهنگی. کمتر ورزشی به اندازه جودو می‌تواند مهارت‌های چابکی ورزشکار را تقویت کند. هنر رزمی جودو زمینه‌ساز افزایش مهارت چابکی است. مانند حرکت کردن که ابتدا باید راه رفتن را بیاموزیم و بعد دویدن را شروع کنیم، در این دوره سعی بر آن شده که ابتدا تمرینات آموزش داده شود.

نمایش سریالی ویدیو:

دوره های مشابه:

آموزش فنون پرتابی جودو

آموزش فنون پرتابی جودو

تعداد ویدئو: 8

این دوره به ورزش «جودو» اختصاص یافته است. جودو یکی از شاخه‌های ورزش‌های رزمی است که به توان بدنی و ذهنی بالایی نیاز دارد. حتی حالت ایستادن در این ورزش هم شامل تکنیک‌هایی می‌شود که به وسیله آنها می‌توانید حریف را بلند کرده و پرتاب کنید. همچنین جودو شامل فنونی است که به شما امکان می‌دهد حریف را به زمین بچسبانید و او را کنترل کنید و با اجرای تکنیک‌های مختلف از جمله قفل مفصل او را مغلوب کنید. در سال 1882 «جیگارو کانو» که به پدر جودو معروف است، پژوهش جامعی راجع به دفاع شخصی در علوم باستانی به عمل آورد و بهترین حرکات را گلچین و یکپارچه کرد که امروزه به اسم «کودوکان جودو» شناخته می‌شود. واژه «کودوکان» به سه بخش «کو» به معنی «روش، مطالعه، سخنرانی»، «دو» به معنی «مسیر» و «کان» به معنی «جا و مکان» تقسیم می‌شود و معنای کلی آن «جایی برای شناخت مسیر» است. جودو نیز از دو بخش «جو» به معنی «آرام» و «دو» به معنی «مسیر» است. مبارزه جودو با یک ادای احترام سنتی آغاز می‌شود. بعد از آن هر یک از مبارزین، حریفشان را از یقه و آستین می‌گیرند. زمانی امتیاز ثبت می‌شود که یکی از طرفین پرتاب‌های مختلف انجام دهد و یا حریف را در بازه‌های زمانی مختلف بی‌حرکت کند. در مقابل در صورت بروز خطاهایی مثل جفت پا گرفتن برای حریف، قفل مفاصل دیگر بدن به غیر از مفصل آرنج، ضربه زدن به صورت حریف و یا گرفتن شلوار او امتیاز کسر می‌شود. جودو از سال 1964 به رشته‌های ورزشی المپیک مردان اضافه شد و در سال 1984 این رشته به بخش زنان نیز اضافه شد. رده‌بندی جودو بر اساس وزن انجام می‌شود و شامل هشت دسته است. مهارت در جودو نیز بر اساس رنگ کمربند مشخص می‌شود. سطح مبتدی با کمربند سفید و سطح استادی با کمربند مشکی مشخص می‌شود. در حال حاضر تعداد زیادی آموزشگاه در سراسر دنیا، جودو تدریس می‌کنند و «جوجیتسو» نیز به عنوان شکل اصلاح نشده جودو به نیروهای ارتش و پلیس آموخته می‌شود.

مستند جودو

مستند جودو

تعداد ویدئو: 8

در دوره «مستند جودو» به بررسی این رشته پرطرفدار می‌پردازیم. جودو یکی از هنرهای رزمی است که در ژاپن متولد شده و به عنوان یکی از رشته‌های ورزشی المپیک شناخته می‌شود. جودو در سال 1882 از ترکیب «جوجیتسو»، که شکلی از کشتی است، با تمرینات ذهنی پدید آمد. ریشه جودو به «سومو» بازمی‌گردد که تاریخچه‌ای بسیار طولانی دارد. از قرن دوازدهم تا نوزدهم، سامورائی‌ها بر ژاپن حکمرانی می‌کردند و همین سبب شد که ژاپن به مهد پیدایش و گسترش ورزش‌های رزمی تبدیل شود. سامورائی‌ها از «جوجیتسو» برای مبارزه از فاصله نزدیک در میادین جنگ استفاده می‌کردند. اشکال مختلفی از «جوجیتسو» به وجود آمد و مبارزات بدون سلاح به عنوان بخش مهمی از فنون ارتشی آموزش داده شد و بدین ترتیب گسترش یافت. دوره حکمرانی «سامورائی»ها با از راه رسیدن دوره اصلاحات «میجی» به پایان رسید و فرهنگ غربی به جامعه ژاپن نفوذ پیدا کرد. «جوجیتسو» داشت به فراموشی سپرده می‌شد، اما عشق و علاقه یک نفر این هنر رزمی را از منقرض شدن نجات داد. این مرد «جیگورو کانو» نام داشت. جودوی سبک «کانو» دسته‌بندی وزنی نداشت. از سیستم امتیازات هم خبری نبود. تنها راه پیروزی، به زمین زدن رقیب با استفاده از بهترین تکنیک ممکن بود. زمین زدن حریف یا «ایپون»، به شکل نمادین به معنی کشتن حریف است. با وجود این که «ایپون» به معنی پیروزی قطعی است، این روزها به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد. از زمان تولد جودو در حدود 120 سال پیش، قوانین دستخوش تغییرات زیادی شده‌اند. امتیازات بیشتر از طریق «وازا-آری» و «یوکو» سنجیده می‌شوند. مسابقات بین‌المللی جودو 5 دقیقه‌ای هستند و اولین کسی که فن «ایپون» را انجام بدهد، فارغ از هر چیزی، به عنوان برنده معرفی خواهد شد. برای این که بتوانید فن «ایپون» را با تکنیک «ناگه-وازا» انجام بدهید، جودوکار باید از قدرت بدنی بالایی برخوردار باشد. قدرت جودوکار باید با سرعت ترکیب شود و در نهایت رقیب را با کمر به زمین بزند. این سه فاکتور برای انجام «ایپون» ضروری هستند. اگر تا پایان مسابقه هیچ کدام از طرفین «ایپون» را انجام نداده باشد، داورها عنوان «یوسی-گاچی» یا پیروزی را به جودوکاری می‌دهند که بهترین تکنیک را داشته باشد. در این مجموعه بیشتر با «جودو» آشنا خواهیم شد.

تکنیک‌های اساسی جودو

تکنیک‌های اساسی جودو

تعداد ویدئو: 12

هدف دوره «تکنیک‌های اساسی جودو» آشنایی با ورزش رزمی جودو است. زادگاه این ورزش باستانی به کشور ژاپن باز می‌گردد. «جیگورو کانو» را به عنوان پدید آورنده این هنر رزمی می‌شناسند. فدراسیون جودو در شهر «توکیو» پایتخت ژاپن بنا شده است. لازم به ذکر است که این ورزش برای نخستین بار در سال 1969 به رشته‌های المپیک اضافه شد. از هنرهای برگرفته از این رشته ورزشی می‌توان به «جوجیتسوی برزیلی» و «کوسن جودو» و «سامبوی روسی» اشاره کرد. ورزشکاران این رشته، درجات را از کیو (در ژاپنی به معنای درجه) ۱۰ یا همان کمربند سفید آغاز و با طی مراحل کیو ۹ تا کیو ۱ کمربندهای زرد، سبز، بنفش و قهوه‌ای به درجه دان یا کمربند مشکی می‌رسند؛ که کمربند مشکی از دان ۱ آغاز و تا دان ۱۰ ادامه می‌یابد. ورزش رزمی جودو، مهم‌ترین ورزش ارتش‌ها، نیروهای نظامی، پلیس و تکاوری در سرتاسر جهان است به طوری که مسابقات جودو نیروهای نظامی جهان از سطح و جنجال بالایی برخوردار است. در این دوره آشنایی مختصری با مهارت‌های حرکتی پایه و مهارت‌های فنی پایه‌ای جودوبه علاقه‌مندان ارائه می‌شود. از دیگر اهداف این برنامه می‌توان به تقویت مهارت‌های حرکتی و ورزشی گروه سنی نوجوانان اشاره کرد. با توجه به این که جودو یک نوع ورزش دیر شکوفا محسوب می‌شود، میانگین سنی بهترین جودوکاران دنیا و برندگان مدال های المپیک بین 23 تا 26 سال است. برنامه‌های جودو باید روی توسعه مهارت‌های چابکی، تعادل و هماهنگی بچه ها کار کند. یکی از مهمترین مهارت‌هایی که باید در آموزش کودکان به آن تاکید شود سرعت است. همچنین در این دوره روی مهارت‌هایی تمرکز شده که چابکی جودوکاران را افزایش می‌دهد. یکی از تعاریفی که در مورد چابکی مطرح می‌شود توانایی تغییر سریع و موثر موقعیت بدن است. در واقع چابکی ترکیبی از هماهنگی، تعادل، انعطاف پذیری، سرعت، قدرت، مقاومت و دیگر مهارت‌های ورزشی است.